دنیای عاشقان

baran01 — Fri, 10 Oct 2008 11:31:40 GMT

۰۹۳۶۰۳۳۸۶۹۳

میلاد

۲۰

ساله

baran01 — Sun, 06 Apr 2008 07:09:28 GMT

اگه دوست داری کیلیک بکن

عکسستان هندی

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:55:39 GMT

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:54:52 GMT

نيمه شب آواره و بي حس و حال...

در سرم سوداي جامي بي زوار...

پرسه اي آغاز كرديم در خيال..

دل به ياد آورد ...

از جدايي يكي دو سالي مي گذشت..

يك دو سال از عمر رفت و برنگشت...

دل به ياد آورد اول بار را...!!!!

خاطراته اولين ديدار را...

آن نظر بازي آن اسرار را...

آن دو چشم مست آهو وار را...

همچو رازي مبهم و سربسته بود..

چون من از تكرار او هم خسته بود

آمد و هم آشيان شد با من او...

همنشين هم زبان شد با من او...

خسته جان بودم كه جان شد با من او..

دامنش شد خوابگاه خستگي..

اين چنين آغاز شد دلبستگي...

واي از آن شب زنده داري تا سحر...

مست او بودم زدنيا بي خبر...

دم به دم اين عشق ميشد بيشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد...

گفتگو ها بين ما آغاز شد...

گفتمش در عشق پا بر جاست دل...

گر گشايي چشم دل زيباست دل...

گر تو باشي درياي بي انتهاست دل...

بي تو شام بي فرداست دل...

دل ز عشق روي تو حيران شده...

در پي عشق تو سرگردان شده...

گفت در عشقت وفادارم بدار...

شوق وصلت را به سر دارم بدان..

با تو شادی می شود غم های من..

با تو زیبا می شود فردای من...

گفتمش عشقت به دل افزون شده

دل به جادوی رخت افسون شده...

جز تو هر یادی به دل مدفون شده..

عالم از زیباییت مجنون شده...

بر لبم گذاشت لب یعنی خموش..

طعم بوسه برد از سرم عقل و هوش...

در سرم جز عشق او سودا نبود...

بحر کس جز او در این دل جا نبود

بعد از اینها اشیانت هر کس است

باش با او یاد تو ما را بس است

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 17:21 توسط اشنای غریب | نظر بدهيد

سلام

چه خوبه ادم وقتی بچس.چیزی از دنیا و ادماش به اون صورت نمیدونه.یعنی دنیا براش جوره دیگس.همرو درسه شاید نشناسه ولی...خودشو میتونه خیلی زود با محبت دیگران اشنا کنه اون وقطه که محبت مادر شاید از یاد رفتنی بشه.مادری که بچگیشو گذرونده ولی نمی تونه در اون لحظه جای بچش باشه.اون وقته که نسل سوخته با دعوا کردن مادر بچرو بغل میکنه

مادرای عزیز بچه هاتونو بغل کنید .نزارین بچه هاتون در اغوش سرد دیگران از سردی جسم ناشناس خوابشون ببره.

بزارین گرم بشن .بزارین براشون ثابت بشه که اغوش گرم مادر یعنی چی

بهانه هاي هميشگي ام را داده ام دست تقدیر در لابه لاي پيچش سرخ نيلوفر..!

نگاهم در تاريکي شب گم..لبانم در حسرت يک لبخند و دستانم در حسرت يک نوازش!

آمدن و رفتن بسي سخت و دشوار..آنچنان که در آينه هستي باور کني نيستي..

اين روزها عجيب گم شده ام در خود و با خود..نمی دانم خانه ام کجاست؟ اينجا..خانه پدر و يا ايران! دلم از اين بي سرپناهي..از اين سرگرداني ميسوزد..دلم يک بغل مادر مي خواهد با آواز دلنواز لالايی..

اي كاش ميدانستي بر من چه گذشته مادر..اي كاش ميدانستي که هيچ کس نتوانست مرا بفهمد.. کاش تنها براي لحظه اي غم درون چشمانم را ميفهميدي..شايد هم فهميدي و سکوت کردي! شايد دردم را لمس کردي و با نگاهت مرحمي شدي..

مادر چه شد که سرنوشت ما اينچنين رقم خورد..اينچنين شديم آنچه را که روزي خانواده مي ناميديم.. آنقدر دور شده ايم از هم که حتي نگاهي به هم نمی کنيم..آيا خانه مان پر از نفرت شده هست..؟

نمی دانم چرا سرنوشت من اينچنين شد و چرا حسرت يک حس آرامش را به دست فراموشي سپردم..فقط یقین دارم که صدای قلب تو آرامش بخشترین آواست.. مادر دوستت دارم... و تولدت را در خلوت ستاره ها جشن می گیرم.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386 13:4 توسط اشنای غریب | نظر بدهيد

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:53:18 GMT

فتي كه به احترام دل باران باش،

باران شدم و به روي گل باريدم

گفتي كه ببوس روي نيلوفر را،

از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

گفتي كه براي باغ دل پيچك باش ،

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتی که برای لحظه ای دریا شو.

دريا شدم و تو را به ساحل ديدم

گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش.

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتی که بیا و از وفایت بگذر.

از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم

گفتم كه بهانه ات برايم كافيست

+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم اسفند 1386 8:40 توسط مجتبی | 3 نظر

دوستان عزیز نظر یادتون نره ها!

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون ~~شمع~~ می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حاال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارد

درون سینه پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت پائیزم

که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

~~و دیگر هیچ از من نمی ماند....~~

تو از نو مرا می خوانی روی تردید هایم خط قرمز می کشی و منتظر می مانی تا قد بکشم زیر بلندای نگاهت ... من به غروب تکیه می دهم تا سایه ام بر حوالی پیکرت بیفتد ....و بر افق چشمانت بوسه بزند ...فنجان را پر می کنی و من در گل سرخ حاشیه اش نقش می خورم تا مرا بنوشی ...پنجره را باز می کنی و من پیچکی می شوم تا از پیکرت بالا روم ...پروانه ای می شوم تا بر شانه ات بوسه بزنم و منتظر می مانم تا دوباره میان دستانت بال بگشایم ..که بفهمم می توانم از نو پرواز کنم ..که تو هستی ..که فردا دروغ نیست که آن که در کوچه مرا تنها رها کرد دیگر نیست ..که تو هستی که ما هستیم که فردا هست ...که دیگر از گذشته گفتن کافی است اینک این عشق تو ست که در تمام رگهایم جاری است

نفرت در سایه عشق می روید و از فقدان عشق می گوید

نفرت با عشق متولد می شود

و درعشق غرق میگرد

دربلوغ نفرت است که عشق به کهولت می رسد.

نفرت در طنین صدای گرم عشق گم می شود

و درانعکاس شوم نفرت است که عشق به سکون و سکوت می رسد.

نفرت سایه به سایه- گام در گام – دست در دست –نفس در نفس

همراه عشق می آید در آغوش عشق بارورمیگردد

ودر یک غروب غم انگیز در مرگ عشق طلوع میکند.

درسیاهی شبهای غرور

هم آغوشی شوم عشق و نفرت و تولد کودک تنهایی

و فریاداعتراض این کودک درگهواره رسوایی

وهر روز درحقارت احساس و هجوم سایه غرور و در حصار خودخواهی

آدمها به بهانه دست نوشته های سرنوشت

این غم انگیزکهنه داستان هستی را به تکرار میخوانند

و نهایت عشق رابه نفرت می رسانند.

دوستان عزیز نظر یادتون نره ها!

می خواستم بروم تا انتهای عدم.

می خواستم نیست شوم...گم شوم....

قلب شیشه ای غرورم افتاد و شکست!!!

اهی نکشیدم چون زندگی را با حضورت دوست دارم.

انقدر در گفتن یک حرف حاشیه رفتم...

و......

و به جای نوشتن تنها یک کلمه گوشه دفتر خاطراتت....

شعر های حاشیه ای نوشتم!!!

تا عاقبت در حاشیه چشمانت افتادم

کاش می دانستی چشمانت با قلب من چه کرده..

کاش می فهمیدی نبودنت

هستی ام را به نابودی کشانده..

کاش باورم می کردی...

می خوام برم یه جایی دلم گرفته از اینجا

یه جایی که دور باشم از غصه های دنیا

دلم اسیر نباشه اشکام غلیظ نباشه

اگر غلیظ هم باشه به پای عشقم باشه

می خوام مثل پرنده پر بکشم به هر جا

همیشه من بمونم تو این شادی و رویاء

می خوام دیگه غریبه برام نمونه اینجا

همه بشن آشنا واسه امروز و فردا

می خوام برم یه جایی خواب ببینم بهشتو

روز قشنگه عشق و آخر سر نو شتو

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

توهمون معشوق نابی که روز و شب اسمتوميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

غرور نذاشت بهت بگم قد خدا دوست دارم

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

سوزونده آفت غرور از حالا تا همیشه مو

کاش که میون من و تو ، تو اون روزا حصار نبود

هیچی میونمون به جز دلای بی قرار نبود

انگار که تقدیر نمی خواست ، تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم ، تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت و سرد انگار اسیرمون شده

نمی شه فکر دیگه کرد ، ما خیلی دیرمون شده

تقصیر هردومون بوده ، ما عشقو نشناخته بودیم

فقط یه قصر کاغدی ، تو رویامون ساخته بودیم

باید یکی از ما دوتا ، غرورو می گداشت زیر پا

آروم به اون یکی می گفت : یه عاشق واقعی باش

حالا که من تنها شدم ، قدر چشاتو می دونم

ولی نمی شه کاری کرد ، همیشه تنها می مونم

کاش توی دنیا هیچ کسی ، قربونی غرور نشه

راه دوتا پرنده کاش هیچ روزی از هم دور نشه...

وقتی کسی رو دوست داری ، حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیا رو بدی ، فقط یه بار نگاش کنی

به خاطرش داد بزنی ، به خاطرش دروغ بگی

رو همه چی خط بکشی ، حتی رو برگ زندگی

وقتی کسی تو قلبته ، حاضری دنیا بد بشه

فقط اونی که عشقته ، عاشقی رو بلد باشه

قید تموم دنیارو ، به خاطر اون می زنی

خیلی چیزارو می شکنی ، تا دل اونو نشکنی

حاضری قلب تو باشه ، پیش چشای اون گرو

فقط خدا نکرده اون ، یه وقت بهت نگه برو

حاضری حرف قانونو ، ساده بذاری زیر پات

به حرف اون گوش کنی و به حرف قلب باوفات

حاضری مسخرت کنن ، تموم آدمای شهرٍ

امّا نبینی اون باهات کرده واسه یه لحظه قهر

حاضری هر جا که بری ، به خاطرش گریه کنی

بگی که محتاجشی و به شونه هاش تکیه کنی..

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...

     مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..

           کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...

                   حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

                           مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

                               نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...

                                       تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

                                               یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

                                                  من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...

                                                           قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

عشق فرمان داده که به تو فکر کنم
روز و شب زیر لبم اسم تو رو ذکر کنم
دوستم داشته باش ، دوستم داشته باش
من به آن می ارزم که به من تکیه کنی
گل اطمینان را تو به من هدیه کنی
من به آن می ارزم که در این قربان گاه تو به دادم برسی
تو نجاتم بدهی از دم بی نفسی
تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم
تو به آن می ارزی که اسیر تو شوم
و به یومن نفست آنقدر زنده بمانم تا که پیر تو شوم
تو به آن می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم

بی تو طوفانزده دشت جنونم،صید افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوچه بدنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی...........
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
در خانه چو بستم ،دگر از پای نشستم
گوئیا زلزله آمد ، گوئیا خانه فرو ریخت سر من
بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو ،کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
تو همه شعر و سرودی، تو همه بود و نبودی
چه گریزی زبر من،که زکویت نگریزم
گر بمیرم زغم دل ، با تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی ؟ نتوانم ، نتوانم
بی تو من زنده نمانم.......

نه میشه باورت کنم ، نه میشه ازتو رد بشم     نه میشه خوبه من بشی ، نه میشه با تو بد بشم

    نه دل دارم که بشکنی ، نه جون دارم فدات کنم     نه پای موندنه منی ، نه میتونم رهات کنم



         نه میتونه تو خلوت عشق دلم صدا کنه تو رو     نه میتونم بگم بمون ، نه میتونم بگم برو



     کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام     قصه مو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

    چجوری از تو بگذرم ، تویی که معنی منی     تویی که از منی ٬ اگر تیشه به ریشم میزنی

    نه ساده ای نه خط خطی ، نه دشمنی نه همنفس     نه با تو جای موندنه نه مونده راه پیش وپس

به من گفته بودند، عاشقی دل بستگی داره که تو نمی دونی

به من گفته بودند ، عاشقی دل شکستگی داره که تو نمی تونی

به من گفته بودند ، عاشقی شیدایی داره ، رسوایی داره ، کار تو نیست

جاده های عاشقی بس مصافت هایی طولانی داره که تو نمی دونی ، تو نمی تونی

به من گفته بودند ، اگه تو راه عاشقی، زده بشم ، خسته بشم، ره برگشت نیست که نیست

عاشقی غصــه داره ، غم داره ، بی وفایی داره ، جدایی داره ، تنهایی داره تو نمی دونی ، تو نمی تونی

به من گفته بودند ، عاشقی دل مردگی داره ، بیزار شدن از زندگی داره ، ره برگشتی چون خودکشی داره

تو نمی دونی، تو نمی تونی، تو نمی دونی ، تو نمی تونی

به من گفته بودند ، آره گفته بودند ، ای کاش عاشق نمی شدم ، ای کاش ، ای کاش ، ای کاش

اي عشق ...
من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک، برايش يک خاطره باشد.
او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.
اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...
مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود. روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين من و تو،...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...
باز كن پنجره را... خواهي ديد كه آسمان نيز چون دل من، باراني است .

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:52:56 GMT

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:52:31 GMT

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:52:07 GMT

کاش میدانست نیاز من چیست کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم...

کاش آسمان میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست

دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است

عاشقم ولی یک عاشق تنهایک عاشق بی کس!

عاشقی که معشوقش در کنارش نیست....

کاش دریا میدانست کویر چیست!

راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها!

دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد

اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس!

کاش باران میدانست معنی انتظار چیست...

منی که همان کویر تشنه و بی جانم

سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم اما

افسوس که این انتظار بیهوده است...

و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:52:05 GMT

کاش میدانست نیاز من چیست کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم...

کاش آسمان میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست

دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است

عاشقم ولی یک عاشق تنهایک عاشق بی کس!

عاشقی که معشوقش در کنارش نیست....

کاش دریا میدانست کویر چیست!

راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها!

دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد

اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس!

کاش باران میدانست معنی انتظار چیست...

منی که همان کویر تشنه و بی جانم

سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم اما

افسوس که این انتظار بیهوده است...

و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست

baran01 — Fri, 04 Apr 2008 13:51:04 GMT

ما چون ز دری پای کشیدیم,کشیدیم.

امید ز هر کس که بریدیم,بریدیم.

دل نیست کبوتر که چو برخواست نشیند.

از گوشه بامی که پریدیم,پریدیم.

رم دادن صید,خود از اغاز غلط بود.

حالا که رماندی و رمیدیم,